Join MultiplyOpen a Free ShopSign InHelp
MultiplyLogo
SEARCH

ครูแหลม...คม

ครูแหลม

ครูแหลมได้แต่สอนว่า... ทำความดี ทำสิ่งที่เรารัก...รอเวลา ทำให้สนุกมีความสุข...แล้วจะสำเร็จ =ครูแหลม=
Home= ช้าๆ ไม่ต้องรีบครับ =Aug 2, 2009

=สวัสดี...ความสุข=

ครูแป๋ม...แต่งแต้มสีน้ำ

ถ้อยคำโดย...ครูแหลม

































































































....มีความสุขกัน ...ทุกท่านเทอญ

.
Photo Albumสิ่งที่ครูแหลมเห็นOct 12, 2010
ddd
dThumbnaild
ddd
๑๐๑/๑ พระราม ๙ สวนสมเด็จ เจริญพาศน์
99 Photos
ddd
dThumbnaild
ddd
= น้องมิเชล มาแล้วค่ะ =
56 Photos
ddd
dThumbnaild
ddd
ค่ายศิลปะแหลมคม=เขาดิน=
172 Photos
ddd
dThumbnaild
ddd
=“ฟาร์มเลี้ยงแกะ+กวาง”=
37 Photos
ddd
dThumbnaild
ddd
= responsibility ที่แปลว่า หน้าที่ความรับผิดชอบ =
13 Photos, 4 comments
ddd
dThumbnaild
ddd
Blog TV.=พาเด็กๆไปดำนา ที่สวนสามพราน=
75 Photos, 5 comments
ddd
dThumbnaild
ddd
= ละเว้นความชั่ว...กระทำแต่ความดี =
13 Photos
ddd
dThumbnaild
ddd
= ก๋วยเตี๋ยวสมพงษ์...อร่อยหายากมาก =
32 Photos, 5 comments
ddd
dThumbnaild
ddd
= ช่วงชีวิตที่มีความสุข =
33 Photos, 2 comments
ddd
dThumbnaild
ddd
= ปาด =
5 Photos, 5 comments
ddd
dThumbnaild
ddd
เด็กๆ+ศิลปะ+สวนสมเด็จฯ=ดีความสุข
55 Photos
ddd
dThumbnaild
ddd
= วันสีชมพู ศิลปะในสวนสมเด็จฯ =
39 Photos, 2 comments
ddd
dThumbnaild
ddd
= พอใจ...ชวนชิม =
19 Photos, 6 comments
ddd
dThumbnaild
ddd
= ๖ ขวบพอใจ ช้าๆไม่ต้องรีบ =
18 Photos, 8 comments
ddd
dThumbnaild
ddd
= สีสรร กรุงเทพฯ =
73 Photos, 3 comments
ddd
dThumbnaild
ddd
=คนโง่..ปั่นจักรยานไปดูไฟ christmas ในเมือง=
15 Photos, 6 comments
ddd
dThumbnaild
ddd
=บ้านผีสิง=
8 Photos
ddd
dThumbnaild
ddd
=สถานแสดงพันธ์ุสัตว์น้ำระยอง=
59 Photos, 8 comments
ddd
dThumbnaild
ddd
=สะพานหก=
4 Photos, 1 comment
ddd
dThumbnaild
ddd
วันลอยกระทงพ่อแม่ลูกลูก
19 Photos, 1 comment
ddd
dThumbnaild
ddd
=ไปส่งลูกๆวันแรก=
3 Photos, 8 comments
ddd
dThumbnaild
ddd
=อากาศเย็น..แล้วครับ=
1 Photo, 1 comment
ddd
dThumbnaild
ddd
=ครูแป๋ม...ทำอะไรครับ=
20 Photos, 2 comments
ddd
dThumbnaild
ddd
เด็กกทม.คนไหนไม่เคยไปบ้าง
52 Photos, 9 comments

   View All
.
Blog Entryเขียนไปเรื่อยๆJan 5, 2011
=ภาพถ่าย...วันละใบกับครูแหลม= ชื่อภาพ : ...หนูพอใจที่มีวันนี้... สถานที่ : ซอยวัดสังข์กระจาย กล้อง : ถ่ายภาพทั่วๆไป เลนส์ : ที่ติดมากับกล้อง (กว้างที่สุดเท่าที่มี) เปิดโหมด : บุคคลที่ใช้แฟรช... more
Previous blog entries:
Dec 6-=ราดหน้าเกี๋ยวซ่า=
Nov 17-=น้ำพริกเห็ดนางฟ้า= สำหรับมังสังวิรัติ=
Oct 24-=คงไม่มีใครอยากมีลูกพร้อมๆกัน ๔๘ คน =blog TV.
ครูแหลม's favorite blog entries:
Jun 7-=นิ่ม นิ่ม ลูกชิ้นปลาเย็นตาโฟ=
Jun 4-=ก๋วยเตี๋ยวเนื้อวัว-ดวงดีโภชนา=
Jun 1-=ปั่นไป-ถ่ายไป-คุยไป=
May 27-=เพลงชาติไทยฉบับดั้งเดิม= ลองฟังดู แล้วจะมีความรู้สึกรักชาติ รักแผ่นดินมากยิ่งขึ้น
May 26-= ปลาโฮกฮือ...ครัวยายเปล่ง =
May 21-= มีความสุขได้ท่า...คิดเป็น =
May 19-= ความโกรธ ไม่ดีเลย =
May 18-= เวลา...จะรักษาตัวมันเอง =
May 17-= กรรมมีจริง ผลของกรรมมีจริง =
May 10-=Streets of London คนเร่ร่อน บ้านเรามีความสุข กว่าเยอะเลย...=
Mar 26-=ค่ายศิลปะเด็กวันศุกร์ ๒๖ มีนาคม ๒๕๕๓ =
Mar 23-= เย้ๆๆๆ ได้ทำงานประดิษฐ์เลย = เด็กๆดีใจกันซะ งง
Mar 22-= เรื่องของเด็กๆ กับค่ายศิลปะแสนสนุก =
Mar 12-=ค่ายศิลปะรุ่น๒ วันศุกร์ที่๑๒มี.ค.๕๓ วันสุดท้าย=
Mar 11-=ท้องบอกว่า "ไม่ไหวแล้วคับ เจ้านาย ทานข้าวเถอะ"=
Mar 10-=คนเร่ร่อน บ้านเรามีความสุข กว่าเยอะเลย...เชิญชม...=
Mar 9-=ค่ายรุ่นที่ ๒ วันอังคารที่ ๙ มี.ค.๕๓ ข้าวหมดหม้อ!!=
Mar 8-= เอิร์ท - เอิร์ท กำลังเข้าสู่การเรียนรู้ ...วิถีศิลปะ-ศิลปิน =
Jan 24-=ค่ายศิลปะปิดเทอมภาคฤดูร้อน ๒๕๕๓=
Jan 19-= หลวงพ่อทองคำ - วัดไตรมิตร + คนจีนในสยาม =
Jan 17-= คุณฟ้าใส...“ฉันหิวนะ หาอะไรให้ฉันกินหน่อย” =
Jan 7-= ได้เห็นแล้ว...ปางอุ๋ง =
Jan 6-= วันเด็กปีนี้ =
Jan 3-จะรวยจะจน=ก็=คนเหมือนกัน
Dec 22-=ข้าวแกงหน้าวัดเครือวัลย์= ถูก..อร่อยมากครับ สายหมด...อดกิน
Dec 15-=ไก่ทอดเจ๊กี ซอยโปโล =
Dec 13-=คุณจีนผู้น่ารักและช่างพูด=
Dec 3-= เรื่องที่น่ายินดี =
Dec 3-= จดหมายถึงพ่อ =
Dec 2-= พ่อ...เหมือนเดิมเลยครับ แต่ลูกเปลี่ยนไป =
Sep 15-ค่ายศิลปะเด็ก ตุลาคม ๒๕๕๒
Aug 16-= ปลาทับทิม ๑ ตัว กับลูก ​๒ คน ทำอะไรกินดี =
Aug 15-สาวน้อยน่ารัก วัยสี่ขวบกว่า เรียนผ่านไปแล้ว ๑๐ วัน มีสิ่งมหัศจรรย์เกิดขึ้นมากมาย
Aug 9-=วาดเส้น...วาดชีวิต ตอนที่๓ =
Aug 4-=รีบๆไปกัน นะครับ =
Aug 4-=วาดเส้น...วาดชีวิตตอนที่๒=วันอาทิตย์ที่๒ สิงหาคม ๕๒
Aug 2-วาดเส้น...วาดชีวิต
   View All
.
NoteGuestbook
   
kulaem wrote on Aug 19, '10
ppmantana wrote on Aug 6, '10


หนังสือแนะนำค่ายศิลปะเดือนตุลา ๒๕๕๓
kulaem wrote on Aug 3, '10

อร่อยมาก..เชิญชิมครับ


..แหล่งโปรตีนช้ันยอด


..ตักใส่จาน


..ทานกับข้าวสวยร้อนๆ

ทานให้อร่อยครับ
      =ครูแหลม=
laemkom wrote on Jul 28, '10
laemkom wrote on Jul 28, '10
isari9 said
หวัดดีค่ะครู ^^
สวัสดีครับ...ถั่วเขียวด้วย
isari9 wrote on Jul 28, '10
หวัดดีค่ะครู ^^
rotjana wrote on Jul 20, '10
ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมครับ
normalhuman wrote on May 10, '10
แวะมาเยี่ยมชมครับ...
kulaem wrote on May 10, '10

ฟังเพลง Streets of London


ของ

Ralph McTell


คนเร่ร่อน บ้านเรามีความสุข กว่าเยอะเลย...



เชิญชม...





นานมาแล้ว ก็เคยไปนอนข้างถนนเหมือนกัน..

ไปทำงานศิลปะ โดยยืน นั่ง นอนอยู่ที่เดิม โดยใช้ร่างกายทั้งหมดเป็นงาน...เพื่อศึกษา

ชีวิตมนุษย์ผู้ที่กำลังประสบปัญหาท่ามกลางกระแสแปรปรวนของระบบทุนนิยม

ความต้องการในรูปแบบที่หลากหลาย เนื้อหาและวัสดุแบบใหม่ๆ ในปัจจุบันย่อมเป็นการเน้นคุณค่าความคิดอ่านที่เปลี่ยนแปลงไป ซึ่งอาจจะหมายถึงคุณค่าความรู้สึกทางจิตใจที่อาจจะลดลงจากเดิม

หลายคนที่มีปัญหาทางจิต หูแว่วบ่อยๆ เริ่มใช้ศิลปะบำบัดส่งผลให้เกิดสมาธิ อาการหูแว่วก็หายไป เมื่อจิตนิ่งด้วยการทำงานศิลปะ ความเพลินเพลิน ความสุขและสนุกกับงานศิลปะที่อยู่ตรงหน้าก็เกิด เมื่อความสุขเกิดขึ้นภายในจิตใจ อาการหูแว่วหรือประสาทหลอนก็จะค่อยๆ ดีขึ้น ถือเป็นการบำบัดจิตด้วยงานศิลปะได้อย่างแท้จริง

ผลงานศิลปะเปรียบเหมือนผลผลิตที่ทิ้งไว้เบื้องหลังเพื่อเป็นอนุสรณ์ของตน อีกทั้งเป็นกิจกรรมที่ช่วยเปิดโอกาสให้ได้ฝัน มีความหวังและจินตนาการ ศิลปะเป็นเครื่องปลอบใจ เป็นการพักผ่อนสนองความต้องการของจิตใจ และก่อให้เกิดความรู้สึกอิสระดังคำกล่าวที่ว่า “ศิลปินอาจอยู่ตัวคนเดียวโดยไม่รู้สึกว้าเหว่”

ลองดูซิครับ...

(ในสภาวะของการแสวงหา ของนักศึกษาศิลปะ...ขณะนั้น)

สี่แยกปทุมวัน มากกว่า ๓๐ ชั่วโมง

ถนนวิภาวดีรังสิต กว่า ๒๐ ชั่วโมง

หัวลำโพง มากกว่า ๒ วัน

สนามหลวง - ธรรมศาสตร์ เดินไปเดินมา ๔๐ ชั่วโมง

----------------------------

นึกคิดความทรงจำจากเพลงที่ได้ฟัง
=ขอบพระคุณครับ=
ครูแหลม

ppmantana wrote on Mar 30, '10


หนังสือบันทึกค่ายสัตหีบ...ออกวางแจกแล้ว...
laemkom wrote on Mar 21, '10
ค่ายศิลปะของเด็กๆ ๓๕ ซน ๔ คืน ๕ วัน

เราไปพักกันที่ สอ.รฝ.

(หน่วยบัญชาการต่อสู้อากาศยานและรักษาฝั่ง กองทัพเรือ สัตหีบ ชลบุรี)


วันจันทร์ที่ ๑๕ มีนาคม ๒๕๕๓

เราไปเรียนรู้ การอนุรักษ์เต่าทะเล
















อ่านเรื่องวันจันทร์ที่นี่ครับ


วันอังคารที่ ๑๖ มีนาคม ๒๕๕๓
เราไปเขียนรูปทะเล ที่หาดนางรำ....(สวยมากๆครับขอแนะนำ)












อ่านเรื่องวันอังคารได้ที่นี่ครับ



วันพุธที่ ๑๗ มีนาคม ๒๕๕๓

เราไปเขียนรูปที่เขาชีจรรย์ และไปเล่นน้ำที่พัทยาปาร์ค















อ่านเรื่องวันพุธได้ที่นี่ครับ


วันพฤหัสบดีที่ ๑๘ มีนาคม ๒๕๕๓
เราไปเรียนรู้สัตว์ทะเลที่ระยอง อะควาเรี่ยม บ้านเพ






อ่านเรื่องวันพฤหัสบดีที่นี่ครับ


วันศุกร์ที่ ๑๙ มีนาคม ๒๕๕๓
วันสุดท้ายที่ สอ.รฝ.








อ่านเรื่องวันศุกร์ที่นี่ครับ





สรุปได้ว่า...

เด็กๆ...ได้ความรู้



ได้...นอนหลับสบาย




ได้...ทำสมาธิ



ได้...สนุกร่าเริง..





ดูวีดีโอที่บันทึกเรื่องของเด็กๆ ตั้งแต่วันแรก...ถึงวันสุดท้าย


ขอบพระคุณมากครับ
=ครูแหลม=
laemkom wrote on Mar 21, '10
ค่ายศิลปะของเด็กๆ ๓๕ ซน ๔ คืน ๕ วัน

เราไปพักกันที่ สอ.รฝ.

(หน่วยบัญชาการต่อสู้อากาศยานและรักษาฝั่ง กองทัพเรือ สัตหีบ ชลบุรี)


วันจันทร์ที่ ๑๕ มีนาคม ๒๕๕๓

เราไปเรียนรู้ การอนุรักษ์เต่าทะเล
















อ่านเรื่องวันจันทร์ที่นี่ครับ


วันอังคารที่ ๑๖ มีนาคม ๒๕๕๓
เราไปเขียนรูปทะเล ที่หาดนางรำ....(สวยมากๆครับขอแนะนำ)












อ่านเรื่องวันอังคารได้ที่นี่ครับ



วันพุธที่ ๑๗ มีนาคม ๒๕๕๓

เราไปเขียนรูปที่เขาชีจรรย์ และไปเล่นน้ำที่พัทยาปาร์ค















อ่านเรื่องวันพุธได้ที่นี่ครับ


วันพฤหัสบดีที่ ๑๘ มีนาคม ๒๕๕๓
เราไปเรียนรู้สัตว์ทะเลที่ระยอง อะควาเรี่ยม บ้านเพ






อ่านเรื่องวันพฤหัสบดีที่นี่ครับ


วันศุกร์ที่ ๑๙ มีนาคม ๒๕๕๓
วันสุดท้ายที่ สอ.รฝ.








อ่านเรื่องวันศุกร์ที่นี่ครับ





สรุปได้ว่า...

เด็กๆ...ได้ความรู้



ได้...นอนหลับสบาย




ได้...ทำสมาธิ



ได้...สนุกร่าเริง..





ดูวีดีโอที่บันทึกเรื่องของเด็กๆ ตั้งแต่วันแรก...ถึงวันสุดท้าย


ขอบพระคุณมากครับ
=ครูแหลม=
laemkom wrote on Mar 10, '10
๕๗ ซน ไปกราบหลวงพ่อทองคำ วัดไตรมิตร

ขอให้ผู้ใหญ่ทำอะไรให้คิดถึงเด็กๆด้วย









๕๗ ซน ไปกราบหลวงพ่อทองคำ วัดไตรมิตร

ขอให้ผู้ใหญ่ทำอะไรให้คิดถึงเด็กๆด้วย


















































































towcafe wrote on Mar 6, '10
สวัสดีค่ะ

ยินดีที่ได้รู้จัก นักคิด อีกคนนะคะ ^^
laemkom wrote on Mar 3, '10
วันพุธที่ ๓ มีนาคม ๒๕๕๓

เชิญชมครับ















































































































































=ขอบพระคุณครับ=

คลิกหลักสูตรครูแหลม

laemkom wrote on Feb 26, '10

ปฐมบท...

ประตูมีหลายแบบ ........ ความทุกข์และปัญหาก็มีหลายแบบเช่นกัน
บางครั้งเราใช้ชีวิตแบบดึง ... ทั้งที่ประตูบอกว่า ผลัก
และใช้ชีวิตแบบผลัก ... ทั้งที่ประตูบอกให้ เลื่อน

ประตูเปิดไม่ออก ปัญหาผลักไม่ออก
ไม่ใช่เป็นเพราะปัญหาแก้ไม่ได้ หรือประตูเปิดไม่ได้ 
หากแต่เป็นที่ตัวเราไม่เคยใช้ " ความคิด "
เพื่อค้นหาวิธีการเปิดประตูอย่างถูกต้องเลย

ประตูสองบาน บานหนึ่งดึง บานหนึ่งผลัก
ประตูมีไว้เพื่อปิด – เปิด ประตูมีไว้เพื่อ เข้า – ออก
บานประตูจึงไม่ต่างอะไรกับจิตใจของเรา
เวลาเราทุกข์ใจ นั่นเป็นเพราะใจเราเปิดรับความทุกข์
และไม่ยอมเปิดใจยอมรับความสุขที่จะผ่านเข้ามา

ประตู...จึงทำหน้าที่ ทั้งเปิดรับสิ่งดี และ เปิดรับสิ่งไม่ดี
จิตใจของเราก็ทำหน้าที่ เปิดรับความสุขและเปิดรับความทุกข์
บางคนใช้ชีวิตแบบประตูที่ปิดตาย ไม่ยอมปลดปล่อยตัวเองออกจากความทุกข์
ได้แต่ปิดตายและกักขังชีวิตของตนไว้ ไม่ใยดีต่อความสุขที่ตัวเองมีสิทธิ์ได้รับ
เอาแต่โกรธขึ้งผู้อื่นไม่เคยย้อนมองส่องตน

บางคนพอเปิดประตูไม่ได้ก็พาลเอากับตัวเองและผู้อื่น
การมัวแต่เพ่งโทษของคนอื่น จึงรังแต่ทำให้เรากักขังตัวเราไว้กับความทุกข์
สิ่งที่เราควรทำคือ ศึกษาความผิดพลาดของผู้อื่น
และให้เรานำข้อผิดพลาดนั้นมาเป็นบทเรียนสอนตน
ไม่ประพฤติไปตามนิสัยแย่ๆเหล่านั้น
ให้รู้ไว้ว่า บางครั้งที่เราเปิดประตูไม่ได้ ไม่ใช่เพราะประตูปิดตาย

อ่านดูด้วยว่า ประตูบานนั้น เปิดยังไง ดึง ผลัก หรือ เลื่อน
ไม่มีประตูใดที่ปิดตาย ........
มีแต่ใจที่ปิดตายเท่านั้น ... ที่ไม่สามารถให้อภัยใครได้ ... แม้แต่กับตัวเอง




Connie Talbot '6yrs old' (Over The Rainbow)
June 14, 2007

Somewhere over the rainbow 
Way up high 
There's a land that I heard of 
Once in a lullaby 
จากเพลงกล่อม ยามนอน ที่เคยได้ฟัง 
มีดินแดนแห่งฝัน 
ณ ฟากฝั่งโน้นของสายรุ้งสูงละลิ่ว 

Somewhere over the rainbow 
Skies are blue 
And the dreams that you dare to dream 
Really do come true 

ดินแดนแห่งฟ้าสีคราม 
ที่ซึ่งแม้ความฝันสูงสุดของเรา 
ก็จะกลายเป็นจริง 
ณ ฟากฝั่งโน้นของรุ้งรำไพ 

Some day I'll wish upon a star 
And wake up where the clouds are far behind me 
Where troubles melt like lemondrops 

วันหนึ่ง จะตั้งจิตอธิษฐานต่อดวงดาว 
ขอให้ตื่นมาในดินแดนที่เมฆร้ายคล้อยผ่าน 
ความทุกข์ยาก ละลายหาย เหมือนลูกอมรสมะนาว 

Away above the chimney tops 
That's where you'll find me 
Somewhere over the rainbow 

เบื้องบน เลยปล่องไฟขึ้นไป 
ณ อีกฟากฝั่งของสายรุ้ง 
เธอจะพบฉันได้ ณ ที่นั้น 

Bluebirds fly 
Birds fly over the rainbow 
Why then, oh why can't I? 

เมื่อบลูเบิร์ด สกุณา 
สามารถร่อนถลาข้ามสายรุ้ง 
ไฉนเลย ฉันจะไม่อาจข้ามไปได้เช่นกัน 

Some day I'll wish upon a star 
And wake up where the clouds are far behind me 
Where troubles melt like lemondrops 
Away above the chimney tops 
That's where you'll find me 
Somewhere over the rainbow 

กับดวงดาว อธิษฐาน วอนความฝัน 
ขอไปแดน ซึ่งเมฆควัน ผ่านพ้นหาย 
ซึ่งความทุกข์ ปวดร้าว รู้ละลาย 
ณ สุดสาย ปลายรุ้ง ฉันรอเธอ


กับดักหนู = กับดักชีวิต

หนูตัวหนึ่งแอบมองลอดรอยแตกของกำแพงเพื่อดูว่า ชาวนากับภรรยาของเขา
แกะห่ออะไร จะเป็นอาหารอะไรหนอ เจ้าหนูสงสัย มันแทบล้มทั้งยืนเมื่อรู้ว่าสิ่งนั้น....คือ กับดักหนู


มันจึงวิ่งหัวซุกหัวซุนไปที่ทุ่งนาแล้วส่งเสียงร้องเตือน 
“ มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน “

แม่ไก่ร้องกุ๊กๆและคุ้ยเขี่ยไปมา มันผงกหัวขึ้นและพูดว่า
“ คุณหนู นี่คงเป็นเรื่องเศร้าสำหรับเธอ แต่มันไม่มีผลอะไรกับฉันหรอกนะ อย่ากวนใจกันเลย “


เจ้าหนูวิ่งไปหาหมูแล้วบอกมันว่า
“ มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน “
หมูเห็นอกเห็นใจ แต่ก็พูดว่า
“ ฉันขอโทษนะหนู แต่ฉันคงทำได้แค่สวดมนต์เท่านั้น ไม่ต้องห่วงฉันจะสวดมนต์ให้เธอด้วย “

เจ้าหนูวิ่งไปหาวัว และบอกว่า 
“ มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน “
วัวตอบว่า 
“ โธ่! คุณหนู ฉันก็เสียใจด้วยนะ แต่มันไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยนี่ “

เจ้าหนูวิ่งกลับเข้าบ้าน นอนลงอย่างเงียบๆในความมืด มันช่างน่าเศร้าเหลือเกินที่จะต้องเผชิญหน้ากับอันตรายโดยลำพัง


กลางดึกคืนนั้น เสียงหนึ่งดังก้องไปทั้งบ้าน ฟังเหมือนเสียงกับดักหนูได้เหยื่อของมันแล้ว
ภรรยาของชาวนารีบรุดไปดูว่า อะไรที่ถูกจับ ในความมืดนั้น แต่...เธอไม่เห็นว่ามีงูพิษถูกกับดักหนีบหางเอาไว้ งูกัดภรรยาชาวนา 
ชาวนาจึงรีบพาเธอไปหาหมอ ตอนกลับบ้านเธอยังมีไข้สูง


ใครๆก็รู้ว่า เราต้องพยาบาลคนป่วยด้วยซุปไก่ ดังนั้น 
ชาวนาจึงหยิบขวานเดินไปข้างนอกเพื่อฆ่าไก่เอามาทำซุป 
แต่อาการป่วยของภรรยาก็ยังไม่ดีขึ้น

เพื่อนบ้านต่างพามาเยี่ยมดูอาการ ชาวนาจึงต้องฆ่าหมู 
เพื่อนำมาทำอาหารเลี้ยง

อาการป่วยของภรรยาก็ยังไม่ดีขึ้น ... ในที่สุดเธอก็เสียชีวิต ...


ผู้คนมากมายต่างมางานศพ ชาวนาจึงต้องฆ่าวัว เพื่อนำมาทำอาหารเลี้ยงแขกในงาน

เจ้าหนูมองลอดรอยแตกของกำแพงด้วยความเสียใจอย่างสุดแสน


ครั้งหน้า หากคุณรู้ว่าใครสักคนกำลังเผชิญปัญหาและคิดว่า มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ
พึงระลึกไว้ว่า เมื่อพวกเราคนใดคนหนึ่งถูกคุกคาม พวกเราทุกคนต่างก็ตกอยู่ในอันตราย
...เพราะทุกคนล้วนเกี่ยวพันกันอยู่ในการเดินทางที่เรียกว่า “ ชีวิต “

เพราะฉะนั้น 

เราต้องพยายามให้กำลังใจซึ่งกันและกัน

เราต้องคอยเฝ้าดูแลกันและกัน ..... เสมอ



เราเข้าใจ...

การใช้ศิลปะเพื่อเยียวยา...หัวใจ เด็กๆที่ติดเชื้อHIV.






= เข้าใจ และ ให้โอกาส =

เด็กตาบอด นั่งขอทาน พร้อมข้อความ

ช่วยเด็กตาบอดด้วยครับ...

ชายคนหนึ่งผ่านมา แล้วโยนเหรียญ ๑๐ บาทให้ พร้อมทั้งเขียนข้อความเพิ่มเติมลงไป ....

ช่วยเด็กตาบอดด้วยครับ.....(.................)





วันนั้นทั้งวัน มีผู้คนมอบเงินทองให้เด็กตาบอดมากมาย อย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ข้อความนั้นคือ...

...ช่วยเด็กตาบอดด้วยครับ...( วันนี้เป็นวันที่สวยงาม แต่ผมมองไม่เห็นอะไรเลย คุณโชคดีที่ได้เห็นโลกที่สวยงาม...)




“เงิน” มีมากแล้วมีความสุขจริงหรือ
การดิ้นรนต่อสู้เพื่อเป้าหมายของชีวิตของคนจำนวนมากในยุคปัจจุบันนี้ เกิดจากปัจจัยสำคัญคือ “เงินตรา” นำมาซึ่งความสุข 
มีปราชญ์ท่านหนึ่งได้เขียนไว้ว่า “เงินมิใช่ตัวความสุข หากแต่เป็นเพียงหนทางไปสู่ความสุข”
ถ้าท่านเป็นคนใช้เงินได้ถูกต้อง
ความสุขที่เกิดขึ้นนั้นอยู่ที่การมีสุขภาพที่ดี มีมิตรภาพที่ดี มีความรักที่ดี และครอบครัวที่ดี
หรือ อื่น ๆ อีกมากมาย
แล้วแต่ละคนจะคิดและพอใจ 
การหาเงินไม่ใช่เป้าหมายของชีวิตในคนหนึ่ง
แต่ในอีกคนหนึ่งอาจจะคิดว่าการหาเงินเป็นเป้าหมายแท้จริงของชีวิต
คนที่มุ่งหาแต่เงินโดยเข้าใจว่าเป็นความสุข มักจะเกิดความสับสน และการเดินทางแสวงหาเพื่อที่จะให้ตนเองมีเงินมาก ๆ
โดยตั้งเป้าหมายว่า มีเงินมากแล้วมีความสุข ก็อาจไปไม่ถึงเป้าหมายนั้นเสียที
ยิ่งกว่านั้น บางครั้งยังจะต้องเกิดการสูญเสีย
เช่น ครอบครัว สุขภาพ เสียเวลา และอีกมากมายเพื่อแลกเอามาก็เป็นได้
บางคนมีความคิดว่า การกินอยู่ที่ต่ำกว่าฐานะ 
จนสามารถออกเงินได้มากมาย และนำเงินไปลงทุน เพื่อให้เงินงอกเงยขึ้นมา
ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเป้าหมายสุดท้ายของชีวิต คือ ความสุข
จากการที่ตนเองอดออกถนอมใช้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่อ จะได้มีโอกาสใช้เงินที่ตนเองหามาได้
ให้เกิดความสุข ก็เท่านั้นเอง
ท่านจะคิดในสิ่งไหน อย่างไร ก็สุดแท้แต่ตัวท่านเอง เพราะเป็นชีวิตของท่าน
ปัญหาสำคัญคือ มนุษย์ทุกวันนั้ ความต้องการด้านวัตถุนั้นมีมากขึ้น 
การดิ้นรนหาเงินหาทองมาเพื่อใช้แลกซื้อวัตถุให้เทียมหน้าเทียมตาเพื่อน ๆ 
แต่สิ่งเหล่านี้ บางครั้งก็มีความจำเป็นต่อการใช้ชีวิตประจำวัน
บางครั้งบางสิ่งก็ไม่ได้มีความจำเป็นที่จะต้องใช้ในชีวิตประจำวัน
ก็สุดแท้แต่ท่านอีก เหมือนกันที่จะคิดพิจารณา.......


เรื่องง่ายๆ กับการระบายสีน้ำ

การเตรียมกระดาษ สำหรับระบายสีน้ำ





วิธีการง่ายๆ ...ระบายสีในขณะที่กระดาษเปียก



..คิดถึง ความหมายของชีวิตมนุษย์ และการก้าวเดินต่อไปข้างหน้า 

กับมวลหมู่ชีวิตที่ร่วมทุกข์อยู่ในวัฎสงสารแห่งนี้ 

คำถามที่สำคัญที่สุด.....อะไรคือความหมายของชีวิต


ผู้คนพยายามไปให้ถึงเป้าหมายของชีวิตด้วยวัตถุประสงค์หลายประการ 

ด้วยคิดว่า ณ..ที่แห่งนั่นพวกเขาจะค้นพบความหมาย...

เป้าหมายเหล่านี้ คือความร่ำรวย อำนาจ เกียรติยศ ชื่อเสียง ความสุขทั้งปวง

เริ่มต้นด้วยการแสวงหา...เงิน เพราะว่าเป็นปฐมบทของชีวิต

เราจึงเริ่มต้นที่เงิน

ถ้าเราเข้าใจบทบาทที่แท้จริงของเงินในชีวิตเรา เราจะไม่คิดแค่จะใช้หรือออมมันไว้ 

เงินสามารถให้อิทธิพลต่อความรู้สึกว่าเราเป็นใคร

หรืออะไรที่เราไม่เคยคิดว่าเราจะสามารถเป็นได้

การไม่พยายามจะเข้าใจอิทธิพลทางอารมณ์และจิตวิญญาณของเงินนั้น

เป็นสาเหตุว่าทำไมเราถึงรู้ราคาของของทุกอย่างแต่ไม่สามารถรู้คุณค่าสิ่งนั้นได้ 

เงินเป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับชีวิตที่สมบูรณ์ 

และในขณะเดียวกันก็เป็นเหตุของอารมณ์เกรี้ยวกราดในทุกๆวันในระดับสังคมนั้น 

เงินมีผลกระทบอันใหญ่หลวงในความก้าวหน้าสู่ความหมายของชีวิต



หลายคนไปสู่ที่ตั้งเป้าหมายไว้ 

แต่...ข้างในใจของพวกเขาก็ยังคงว่างเปล่าอยู่ 

มันเป็นความรู้สึกเวิ้งว้างว่างเปล่าที่ไม่มีอะไรสามารถจะเติมให้เต็มได้เลย

ถึงแม้ว่าเราจะรู้ว่า... 

เมื่อเราตาย เราจะเอาอะไรๆไปไม่ได้เลย


=========================

ความสำเร็จของผม ความภูมิในของแม่ 



ผลงานของน้องโบ๊ท เด็กพิเศษออทิสติก

ทุกๆภาพ สื่อความหมาย...



บทความดังต่อไปนี้นี้เขียนขึ้นโดย จอร์จ คอลลิน ซึ่งเป็นดาราตลกที่โด่งดัง 
เขาเขียนขึ้นในวันที่ 11 กันยายน (ตึกเวิรด์เทรดถล่ม) 
หลังจากที่ทราบว่าภรรยาของเขาเสียชีวิตในตึกนั้นด้วย..

.....อยากให้ทุกคนได้อ่านข้อความนี้.....


ทำ..ในสิ่งที่อยากจะทำ


ทุกวันนี้เรามีตึกสูงขึ้น มีถนนกว้างขึ้น แต่มีความอดกลั้นน้อยลง 
เรามีบ้านใหญ่ขึ้น แต่ครอบครัวของเรากลับเล็กลง 
เรามียาใหม่ๆ มากขึ้น แต่สุขภาพกลับแย่ลง 
เรามีความรักน้อยลง แต่มีความเกลียดมากขึ้น 
เราไปถึงโลกพระจันทร์มาแล้ว แต่เรากลับพบว่า 
แค่การข้ามถนนไปทักทายเพื่อนบ้านกลับยากเย็น........... 
เราพิชิตห้วงอวกาศมาแล้ว แต่แค่ห้วงในหัวใจกลับไม่อาจสัมผัสถึง 
เรามีรายได้สูงขึ้น แต่ศีลธรรมกลับตกต่ำลง 
เรามีอาหารดี ๆ มากขึ้นแต่สุขภาพแย่ลง 
ทุกวันนี้ทุกบ้านมีคนหารายได้ได้ถึง 2 คน แต่การหย่าร้างกลับเพิ่มมากขึ้น 
ดังนั้น..จากนี้ไป..ขอให้พวกเรา อย่าเก็บของดีๆ ไว้โดยอ้างว่าเพื่อโอกาสพิเศษ 
เพราะทุกวันที่เรายังมีชีวิตอยู่คือ ……โอกาสที่พิเศษสุด……แล้ว 
จงแสวงหา การหยั่งรู้ 
จงนั่งตรงระเบียงบ้านเพื่อชื่นชมกับการมีชีวิตอยู่ โดยไม่ใส่ใจกับความอยาก… 
จงใช้เวลากับครอบครัว เพื่อนฝูงคนที่รักให้มากขึ้น……. 
กินอาหารให้อร่อย ไปเที่ยวในที่ที่อยากจะไป 
ชีวิตคือโซ่ห่วงของนาทีแห่งความสุขไม่ใช่เพียงแค่การอยู่ให้รอด 
เอาแก้วเจียระไนที่มีอยู่มาใช้เสีย 
น้ำหอมดี ๆ ที่ชอบ จงหยิบมาใช้เมื่ออยากจะใช้ 
เอาคำพูดที่ว่า…..สักวันหนึ่ง……ออกไปเสียจากพจนานุกรม 
บอกคนที่เรารักทุกคนว่าเรารักพวกเขาเหล่านั้นแค่ไหน 
อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง ที่จะทำอะไรก็ตามที่ทำให้เรามีความสุขเพิ่มขึ้น 
ทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกนาที มีความหมาย 
เพราะเราไม่รู้เลยว่าเมื่อไรมันจะสิ้นสุดลง !!!

เด็กๆประทับใจธรรมชาติ....ผ่านผลงานศิลปะออกมา



สุดท้าย การทำงานที่มาจากหัวใจ อย่างช้าๆ นั้นคือกระบวนการ...ศิลปะ


ช้าๆไม่ต้องรีบครับ

ขอบพระคุณมาก
=ครูแหลม=

เชิญทานให้มีความสุข


laemkom wrote on Feb 16, '10
สวัสดีครับอาจารย์ ช่วงนี้ผมบังเอิญจริง ๆ ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ต่างแดน (หนาวดีจังเลยครับ) อยู่ที่ เท๊กซัสครับ และอีกไม่กี่วันต้องไปอีก หลายรัฐอยู่เหมือนกัน จะเก็บภาพมาฝากอาจารย์นะครับ รักษาสุขภาพครับอาจารย์ ฝากคิดถึง ทุก ๆ คนด้วยนะครับ
ขอบคุณครับผู้กอง...เขียนเรื่องมาให้อ่านด้วยนะครับ
rojcocacola wrote on Feb 16, '10
สวัสดีครับอาจารย์ ช่วงนี้ผมบังเอิญจริง ๆ ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ต่างแดน (หนาวดีจังเลยครับ) อยู่ที่ เท๊กซัสครับ และอีกไม่กี่วันต้องไปอีก หลายรัฐอยู่เหมือนกัน จะเก็บภาพมาฝากอาจารย์นะครับ รักษาสุขภาพครับอาจารย์ ฝากคิดถึง ทุก ๆ คนด้วยนะครับ
laemkom wrote on Feb 16, '10



เชิญอ่านครับ...คลิกที่ภาพ





อีกไม่กี่วัน เด็กๆ ก็จะปิดเทอมแล้วนะครับ ที่โรงเรียนศิลปะแหลมคมของเรา
ก็ต้อง ช่วยจัดการดูแล เจ้าตัวเล็ก ของคุณพ่อคุณแม่ ช่วงปิดเทอมทุกครั้งไป


...เราจึงต้อง จัดค่ายศิลปะ ปีละ ๒ ครั้ง เป็นประจำทุกปี
ค่ายทุกๆครั้งจะมีเรื่องสนุกๆมาเล่าสนุก เสมอ ลองอ่านสักเรื่องหนึ่งนะครับ

น้องอ๋อง เป็นเด็กพิเศษออทิสติก มาไกลจาก สกลนคร อีสานบ้านเรา น้องอ๋อง ชอบวาดรูปโดเรมอน อ่านโดเรมอน ทุกเล่ม ที่จริงดูมากกว่า น้องอ๋อง อ่านตัวหนังสือ ไม่ได้นาน จึงต้องให้น้าสาว พยาบาล ประจำตัวอ่านให้ฟัง การอ่านให้ฟังของคุณน้า เพียงรอบเดียว น้องอ๋องจะจำไปได้ตลอด และแม่นยำเสียด้วย เพื่อนๆจึงคิดว่า น้องอ๋องอ่านหนังสือ คล่องและรวดเร็ว ถ้าเด็กปกติคนอื่น เอาการ์ตูน เล่มใหม่ ที่น้องอ๋อง ไม่รู้จัก น้องอ๋องจะบ่ายเบี่ยง อย่างชาญฉลาดว่า...เดี๋ยวก่อน ยังไม่ว่าง แม้ว่าเพื่อนๆ จะเซ้าซี้ แค่ไหน น้องอ๋องก็จะบอกว่า ...ยุ่งอยู่...ไม่เห็นหรือ ต้องไปวิ่งเล่นก่อน... แล้วก็วิ่งจู๊ด หนีไปไกลๆเพื่อน ความมาแตกตอน น้องอ๋อง ไปแอบเอาการ์ตูน ของเพื่อนที่วางไว้แล้วเอามาให้ครูแหลม อ่านให้ฟัง ....ทำไม ไม่อ่านเอง... น้องอ๋อง ตอบว่า....ก็อ๋อง อ่านไม่ออก... วันต่อมาน้องอ๋อง ไปตามเพื่อน แล้วถามว่าไหนล่ะการ์ตูน เอามาซิ จะอ่านให้ฟัง น้องอ๋องอ่าน ถูกต้องจนเพื่อนๆมามุงดูกันใหญ่

....ความลับนี้ ก็ยังอยู่กับครูแหลม

เด็กพิเศษออทิสติก มีสิ่งทดแทนเสมอ เด็กๆเหล่านี้ ทำให้ครูแหลม ทึ่ง...ได้ตลอดเวลา ตอนที่เราไปออกค่ายศิลปะที่เขาใหญ่กัน ๕วัน ๔คืน เด็กๆจะกลัวตัว...ทาก มากๆ แต่น้องอ๋อง ไม่กลัว น้องอ๋องไปเดินป่า กับเราและเพื่อนๆ ทุกคนมีอุปกรณ์ป้องกัน ทาก...มาดูดเลือด น้องอ๋องก็มี แต่ไม่ค่อยจะใช้ หลังจากเดินป่า กลับมาที่พักแล้ว ทุกคนอาบน้ำ เพื่อรอจะกินข้าวเย็น น้องอ๋องส่งเสียงโวกเวก ประมาณดีใจ ...ได้แล้ว...ครูแหลมครับ...ได้แล้วครับ ....ได้อะไร ทำไมต้องเสียงดัง ครูแหลมดุ น้องอ๋อง ยื่นเท้ามาให้ครูแหลมดู ระหว่างซอกนิ้วโป้ง มีทากตัวอ้วนพี เกือบๆจะเท่านิ้วเท้าของน้องอ๋อง กำลังดูดเลือดอย่างเมามัน เพื่อนๆที่วิ่งมาดูเหตุการณ์ กรี๊ด...ด... กันลั่น บางคนวิ่งหนีไปตั้งหลักเสียไกล ระหว่างที่ทุกๆคน แตกฮือ น้องอ๋องกลับดีใจ เดินเขย่งไปหาเพื่อนๆ ....เย้..ๆ..เห็นป่าว ทาก...ของอ๋อง... พลางทำท่าดีใจสุดขีด....

จุดมุ่งหมายของการเข้าค่ายศิลปะ

การทำงานศิลปะในสภาพแวดล้อมของธรรมชาติ และฐานข้อมูลจริง จะก่อให้เกิดประสิทธิภาพเชิงบวก...

๑. รู้จักสำรวจและวางแผน คิดคำนวณ ก่อนลงมือทำงาน ในทุกๆสิ่ง เช่น... การเขียนภาพทิวทัศน์ ทะเล ต้องสังเกตทิศทางของลม แนวทางขึ้นลงของแสงแดด สภา พบริเวณโดยรอบ ร่มเงา ฝุ่นทราย ประมาณระยะเวลาในการทำงานแต่ละขั้นตอน

๒. รับผิดชอบต่อตนเอง และเคารพสิทธิของผู้อื่น ใช้ชีวิตโดยลำพัง (ไม่มีผู้ปกครอง) เพื่อ ร่วมกับกลุ่มสังคมใหม่ ที่มีแนวทางและจุดมุ่งหมายเดียวกัน

๓. ดูแลชีวิตประจำวันด้วยตัวเอง ปรับเวลาขั้นตอนใหม่ เพื่อเข้ากับกลุ่ม และรักษา ผลประโยชน์ส่วนรวม

๔. คิดและตัดสินใจด้วยตัวเอง โดยการปรึกษาคุณครู

๕. อยู่ในกรอบระเบียบของกลุ่มสังคมที่กำหนดขึ้น

๖. เป็นผู้นำและผู้ปฏิบัติที่ดี

๗. ฝึกการทำสมาธิ เพื่อจัดระเบียบการทำงานของสมอง

๘. พักสมองซีกซ้าย ( ตรรกะวิชาการ ) บูรณาการสมองซีกขวา ( อารมณ์ความคิดสร้างสรรค์ )

๙. กินอาหารที่มีประโยชน์ งดน้ำกระดูกพรุนและขนมกรุบกรอบทุกชนิด

๑๐. หยุดบริโภคสื่อ ที่กระตุ้นให้เกิดความอยาก ( ห้ามดูทีวีและเล่นเกมส์กระตุ้นอารมณ์ชนะไม่ยอมแพ้ทุกชนิด )


ไม่ควรอ้าง ๓ สิ่งกับลูก

๑. อ้างว่าไม่มีเวลา
...........................จำไว้ว่าพรุ่งนี้ก็สายเสียแล้ว

๒. อ้างว่าเงินก็ให้ไว้แล้ว จะทำอะไรก็ทำ
...........................เงินไม่ใช่ความสุขที่แท้จริง เวลาของความรักที่พ่อกับแม่มีให้ต่างหาก

๓. อ้างว่าเดี๋ยวลูกมันก็เหลิง จะชมไปทำไม
...........................กอดลูกไว้แล้วกระซิบว่า “...เก่งที่สุดเลย...ลูกคือสิ่งที่ดีที่สุดของพ่อกับแม่”


ขอบพระคุณครับแล้วจะมาเล่าเรื่องของเด็กให้อ่านใหม่
=ครูแหลม=



laemkom wrote on Feb 7, '10



เช้าวันเสาร์ที่เหนื่อยล้า แต่พี่พลอยก็ต้องสู้ (เฮ้ย)  เมื่อมาถึงโรงเรียนแหลมคม  ก็เจอคุณฟ้าใสกำลังนั่งทานอาหารเช้าอยู่    คุณฟ้าใสก็ถามพี่พลอยว่า  "พี่พลอยมือพี่พลอยไปเจ็บอะไรมา"   อืม  อันที่จริงพี่พลอยก็ไม่อยากให้มันไปเจ็บอะไรมาหรอกคะ  แต่ว่ามันจำเป็นต้องเจ็บจริงๆ  555+  คือว่าพี่พลอยโดนเครื่องออกกำลังกายทับมืออะคะ  แหมก็กลัวน้องเค้าจะเจ็บก็เลยเอามือเข้าไปรับ  เหอะๆๆ เห็นไหมคะมันจำเป็นจริงๆ  อิอิ

ฟ้าใสกับผลงานอันล้ำเลิศ

เด็กๆเริ่มมากันแล้วคะ  น้องโอมกับพี่อิ่ม  วันนี้น้องโอมเอาภาพที่น้องโอมวาดมาให้ดูด้วย แล้วก็บอกให้พี่พลอยเอาไปแปะไว้ที่ผนังห้องเลยคะ  สวยมากคะแล้ววันนี้น้องโอมก็ทำเซอร์ไพรให้กับครูแหลมและทุกๆคน เริ่มแรกหยิบกระดาษแผ่นใหญ่คะ  ต่อมาก็วาดภาพเต็มหน้ากระดาษเลยคะ   แล้วก็ระบายสีสวยเยี่ยมยอดไปเลยคะ  ทุกคนเซอร์ไพรมากเลยคะ

น้องโอมเจ๋งสุดๆเลยคับ

ส่วนพี่อิ่มก็ขึ้นคอร์สใหม่แล้วคะ  สีไม้ระบายน้ำ  หัวข้อแรกของวันนี้คือ "จินตนาการของฉัน" พี่อิ่มก็ทำได้สุดยอดมากเลยคะ

จินตนาการของพี่อิ่ม

แล้วแบมๆกับจีโน่ก็มากันแล้วคะ  แบมเธอในวันนี้ดูสติไม่ค่อยอยู่กับตัวเท่าไหร่คะ 

แบมๆอ่านหนังสือสอบ

 ส่วนน้องจีโน่ก็ตั้งใจมากคะ วันนี้เสร็จก่อนทานข้าวอีก

จีโน่กับพี่เสือ

ใกล้เวลาทานข้าวเข้ามาทุกทีๆ  แล้วท้องของคุณฟ้าใสก็ตะโกนบอกฟ้าใสว่า  "หิวแล้วๆๆๆๆ"  แต่ฟ้าใสก็ต้องตะโกนตอบกลับไปว่า "ยังไม่ถึงเวลารออีกนิดนึง  อดทนหน่อย"  แล้วท้องของฟ้าใสก็เข้าใจ  จึงอดทนรอจนกว่าจะถึงเวลา

เสียงนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงวันแล้ว............

ท้องของฟ้าใสดีใจมาก  ส่งเสียงร้องดีใจ ดัง "โครกกกกครากกกก"  แล้วท้องของเด็กๆก็ดังขึ้นพร้อมกันสั่นกันไปหมด

และแล้วเด็กๆก็นั่งรับประทานอาหารกลางวันกันอย่างมีความสุข  โดนเฉพาะคุณฟ้าใสเพราะว่าวันนี้มีคุณพ่อและคุณแม่ทานอาหารกลางวันพร้อมกัน

บรรยากาศอาหารกลางวัน

ในที่สุดการรับประทานอาหารก็สิ้นสุดลง  เด็กๆล้างจานของตนเอง แล้วก็ไปทำงานให้เสร็จ  อันนี้ก็เหลือแต่คุณฟ้าใสกับคุณแบมๆแล้วละคะ  ที่ต้องไปทำงานต่อ ส่วนจีโน่ก็นั่งดูการ์ตูนตามสบายแล้วคะ    ส่วนพี่พลอยก็ไม่ไหวจะเคลีย อ่อนเพลียไม่อยากจะเซด เหมือนกัน เลยต้องของไปนอนเอาแรงกันเสียหน่อยเพราะว่าไอจะปวดเมื่อยไปหมดแล้ว  นอนได้นานพอดู พี่พลอยต้องตื่นขึ้นมาเพราะว่ามีนางฟ้าน้อยสองคนมาที่แหลมคม  น้องเค๊ก  กับ  น้องอันอันคะ  วันนี้มาทดสอบ  น่าตาน่ารักมาเลยคะนางฟ้าตัวน้อยๆนี่   แต่แล้วเมื่อนางฟ้าทำผิดก็ต้องโดนผู้ควบคุมแหลมคมลงโทษ   นางฟ้าถึงกับเสียน้ำตาเลยคะ   แต่ก็แปปเดียวเท่านั้นแหละคะ  นางฟ้าก็กับมาน่ารักเหมือนเดิม

  

นางฟ้า  อันอัน

นางฟ้า  เค๊ก

น้องแบมกับจีโน่ก็กลับบ้านกันไป  เหลือก็แต่นางฟ้าสามคน  น้องเค๊ก น้องอันอัน น้องฟ้าใส  คนหลังนี่น่ารักเป็นที่สุดคะ 555+

เมื่อทดสอบเสร็จแล้วนางฟ้าน้อยๆก็กลับบ้านกันไปคะ

เหลือนางฟ้าอีกคนหนึ่งคือ น้องฟ้าใสที่กำลังเล่นอยู่กับผู้ควบคุมแหลมคม  นั่งเล่นอะไรกันก็ไม่รู้ ไม่ยอมกลับบ้านคะ  สงสัยกลัวพี่พลอยจะเหงาเลยเล่นกันอยู่เป็นเพื่อนก่อน  แต่ไม่นานหรอกคะ  พวกเค้าก็ทิ้งพี่พลอยไป ฮือๆๆๆ  เศร้าคะเศร้า   T_T

เหอะๆๆ   หายเศร้าแหละ  เพราะนี่เป็นบรรทัดสุดท้ายและ    พี่พลอยจะได้กลับบ้านเหมือนกัน  

เจอกันพรุ่งนี้นะคะ   สวัสดีคะ


บันทึกของพี่พลอย

.
NoteNotes
   View All
.....
.
VideoVideoAug 5, 2009
Thumbnailเก็บเอาไว้....
   View All
.
ReviewReviewsJan 24, 2010
ThumbnailLink: http://www.thaidphoto.com/forums/showthread.php?t=159559&page=1

น้องชื่อรัตน์ + กุ้ง

สามีภรรยา น่ารักมาก นำเสนอการท่องเที่ยว ด้วยภาพเชิงการ์ตูน

เชิญชมครับ


http://www.thaidphoto.com/forums/showthread.php?t=159559&page=1... more
Previous reviews:
Aug 3-= เกาเหลาเมืองนนท์ 30 ปี =
   View All
...
.